Hər səhər işə gedəndə Yasamalda Akim Abbasov adına küçədə avtobus ilişib qalır. (A.Abbasov hərbçi olub, Zəngəzurdandı. Maraqlı gəldi deyə yazıram, dörd oğlu olub, adları belədi-Afis, Arif, Asif, Akim). Bir-iki kilometrlik küçədi. Bu qısa məsafəli yolda beş işıqfor, qarşı yoldan iki dönmə yeri, üç dayanacaq var. Yeddi maneə, on dayanma yeri yəni. Adi halda 3-5 dəqiqəyə gediləsi yolu bitirmək 25-30 dəqiqə çəkir. Səhər-axşam. Səhər işə, axşam evə qanıqara gedirəm.
Bu səhər…Bu səhər elə olmadı. Yol bir az da çox vaxt apardı. Mən işə gecikdim. Hələ üzüm danlanmayıb. Dedim danlanınca yazım, sonra eyni sevgiylə yazmaq çətin olacaq. Avtobus yola çıxandan iki dayanacaq sonra doldu, əməllicə sıxlıq yarandı. Düşmək istədim. Məktəbli bir qız, 4 ya 5- ci sinifdə oxuyardı, yer vermək istədi, razılaşmadım. Məktəbə çatıram, siz əyləşin deyincə ürəyim açıldı. Lap qabaqda, birinci sırada, birinci yerdə əyləşdim, sürücünün qulağının dibində. Mənim də qulağımın dibində sürücü əyləşmişdi. Qulağım ondaydı…
Sürücünün ilk “səhvi” belə başladı- “sıxlıqda hərəkət etmək çətindir, elə qabaq qapıdan düşün”- deməklə. Dəfələrlə eyni situasiyada sürücülərdən xahiş etmişəm ki, birinci qapıdan düşə bilərəmmi”? Abırlı “yox” demək nədi, elə bozarıblar ki, xahişimə görə xəcalət çəkmişəm. Baxa-baxa qalmışdım. Bu qədər səbirli, olmayacaq qədər nəzakətli sürücü hardan gəlib düşüb 17 nömrəlilərin sırasına?
Yolboyu eşitdiyim sözlər: salam, bəli, buyurun, eybi yox, qapını bağlaya bilərəmmi, ehtiyatlı olun qapı sizə dəyməsin, bir də cəhd edin zəhmət olmasa, (telefonla ödəmə edənlər də avtobusları xeyli ləngidir, bilirsiz) alınmırsa sonra vurarsız, vurun keçin arxadan minin sərnişinləri incitməyək (saqqız olub yerinə yapışanları nəzərdə tuturdu). Sıxlıq bir az da artdı. Qabaq qapının ağzında o qədər adam vardı ki, qapını açmaq mümkünsüz olanda sürücü, qapı ağzında dayananlar əliylə, başıyla dayanacaqda qalanlara başa saldı ki, keçin arxa qapılardan qalxın avtobusa düşəndə kartınızı vurarsınız. Adamlar sevincək qapılara yönəldilər. Bilmirəm, bəlkə kimsə ürəyində sürücünün ünvanına xoş söz dedi, amma mən dodağı tərpənən görmədim. Uşaqlı böyüklü təxminən 20 nəfər nisyə mindi avtobusa. İnşaatçılar metrosunda nisyələrdən düşənlər oldu, bir kimsə gediş haqqını ödəmədi. Düşən özünü metoya atdı, məktəblilərsə 13 nömrəli məktəbə sarı yol aldılar. Sürücü dinmədi, danışmadı, gileylənmədi, kimsəyə “köpəkuşağı” demədi. Heç “zayçik” də demədi.
Qalan uşaqlar 158 nömrəli məktəbin yanında düşüb qaçaraq getdilər. Gecikirmiş kimi, əslində gecikmişdilər belə. Nisyələrin qalanı Elmlər Akademiyası metrosunda düşdü, biri Koroğlunun heykəlinin yanında. Sonuncu düşən xanım arxa qapıdan düşüb birinci qapıya yaxınlaşdı, sürücü “xanım, lazım deyil desə də, yox, olmaz”- deyib gediş haqqını ödədi. Dodağının altında “haram olar” dedi və getdi. Sürücü gedişi ödəmədən düşən bir adamın dalınca heç üzünü də turşutmadı. Elə bil heç nə baş verməmişdi. Əldən düşmüş vətəndaşdan ödəmə tələb edən, ağlına gələni dilinə gətirən sürücülərə “neyləsin, icazə yoxdur pulsuz sərnişin daşımağa”-deyib sürücüyə qahmar çıxan bir kimsə də olmadı ki, irad bildirsin “dovşancığazlara”. Bir mən dindim- tərbiyəsizlər. Çoxları bilmədi ki, tərbiyəsiz deyəndə kimi nəzərdə tuturam. Sürücü öz-özünə danışırmış kimi “olur”-dedi. Əlbəttə tərbiyəsizlər olur! Amma bir avtobus üçün bir az çox oldu bu dəfə.
Bilirəm, hardasa sürücü qaydaları pozdu. Amma bunları görmək çox xoş idi. İşə gecikməyimin xoşbəxtliyini yaşadım elə bil.
Sürücünün adı Amildi. Soruşmuşdum. Düşəndə haralı olduğunu da soruşdum, tipik milli xəstəlik, dedi əslim Salyandandı. Susdum. Amma Pirşağıda yaşayıram deyəndə rahatladım. Zənnim aldatmamışdı. Yol boyu düşünürdüm ki, belə “ekzotik” sürücü ya dağ adamıdı, ya da dəniz.
Fimar