FLAŞ:

Sedanın Xoşqədəmdən Nəyi Artıqdır

Fimar

Sosial şəbəkələr həddən çox vaxtımı alır, əsəblərimi korlayır, gözümü yorurur, hər zaman öyündüyüm sərbəstliyimi (fikir, ifadə sərbəstliyindən söhbət gedir) daraldır, hərdən nə xoş, sevindirir-bütün hallarıyla məni sosiallaşdırır. Hamını əlçatan edir, tanıdır, yaxınlaşdırır, uzaqlaşdırır. Bir sözlə, hardasa həyatımı idarə edir. Ehtiyacım olmasa da. Genəl anlamda şikayətçi deyiləm. Bununla belə mənim televiziyaya sevgimi, sədaqətimi üstələyə bilmir. Facebook dağılsa, şişib partlasa, qruplar özünü öldürsə, WhatsAppın, İnstaqramın mesaj xəbərdarlığı diqqətimi çəksə, qulağımı deşsə belə, baxmaq istədiyim televiziya proqramını ötürmərəm, yarımçıq qoymaram.  Televiziya verilişinə televizorda baxmağı sevirəm, kompüterdə, diskdə yox. Məncə bunun bir səbəbi də məsuliyyətdəndir, dəqiqlikdəndir. Sürprizləri sevməməkdəndir. Heç bir halda yenilikçi olmamaqda deyil.

Mümkün qədər hər gün Türkiyə kanallarında keçmiş evlilik proqramlarının aparıcıları (bunu xatırladıram, çünki orda da aparıcılıqlarını bəyənirdim) Seda Sayanla Esra Erolun yeni məzmunlu proqramlarına tam olmasa da  baxıram. Necə böyük faciələr, nə qədər haqsızlıqlar, nə dəhşət insanlar var. Içində şousu az olan bu proqramlarda ciddi sosial-ictimai mesajlar verilir, problemlər çözülür. Çözülür deyirəm sizə, baxanlar bilir. Ipin ucu gedib haralara çıxır, yarıda kəsilmir. Kəsdirmirlər, kəsmirlər. Kiçik ailə dramına açılan pəncərələr, cəmiyyətdəki eybəcərliyə açılan qapıları taybatay edir. Məişət zorakılığı, ailəiçi münasibətlər-ilk baxışda xırda görünən, geniş əhatəsi olmayan problemlər hər ağılasığmaz ölçülü düyünlərinə qədər açılır. Hər cür ağır mövzuların qapanmamasında insanlar sıxılmadan, çəkinmədən, qorxmadan, ədalətini itirmədən necə fəallıq göstərirlər.Toplumun illərlə görüb də göz yumduğu, eşidib də susduğu, milli bəlaya çevrilən  uşaq alveri, orqan transplantasiyası ilə bağlı müzakirələr, hüquqi araşdırmalar  haralara gedib çıxır, bir biləsiz, baxanlar bilir.

  

Baxıram, heç zaman da tamaşaçı olduğumu unutmuram. Bunların Türkiyədə baş veriyini yaddan çıxartmıram. Bu bizdə baş verə bilməz düşüncəsindən uzaqlaşmaq istəmirəm. Yaxın, uzaq dediyimiz Türkiyə mənə o qədər uzaq görünür… O an.

Nə qədər təsirlənsəm də belə bir hadisənin ölkəmizdə, mənə yaxın bir yerdə baş verə biləcəyini özümə yaxın qoymuram. İçimdən keçən adamlarımızın daha insancıl olduqları, ola biləcəkləri, olmaq istəmələri-bu hissi itirmək istəmirəm. Heç istəmirəm. Yaxın qoymamaqla, istəməməklə olsaydı…  Qəribədir, insan özündən asılı olmayaraq yaxşıya fokuslanır, müsbətə bağlanır. Azərbaycanda da eyni səpkili, yəni sosial problemlər üzərində qurulan proqramlar var-heç birinə baxmıram. Baxa bilmirəm. Sabah hardasa qarşıma çıxası, başımı qaldırsam üzümə zillənən baxışlarını görə biləcəyim birinin faciəsinə izləyici olaraq qala bilmirəm. Insanımı sevmək gücümü itirmək qorxum var. Hər cür pisliklərin məndən, sevdiklərimdən, çevrəmdəkilərdən, üzünü bir yol belə görməyib adına dost dediklərimdən, düzünə qalsa, hər kəsdən uzaq olmasını istəyirəm.  Lütfən istəyimi ürəyimdə qoymayın. Özünüzü qoruyun, sevdiklərinizin qəlbinı qırmayın! Əlimizi dünyadan üzdürməyin!

Sonda sualım açıq qalmasın: Seda Sayanın, Esra Erolun Xoşqədəm xanımdan artıq  tərəfi daha səmimi, gerçəkçi,  saxta emosiyasız, yersiz replikasız, qurama səhnələrsiz olmalarıdır. Həyatda, səhnədə, ekranda olduqları kimi qalmalarıdır. Olduğunuz kimi qalın!